حواریون سروش و خطر سروشزدگی

حسین پورفرج: عبدالکریم سروش در دوران پساشریعتی مهمترین و البته نامدارترین روشنفکر دینی است. برسرزبانیِ سروش عموماً به خاطر سبک کاری او و درانداختن گفتمانی منحصر به فرد است. "نگاهی نوین به ایمان با چاشنی عشق" اساسیترین بخش دینشناسی این متفکر شهیر به حساب میآید. خود سروش میگوید: «من ایمان خود را از عارفان گرفتهام نه از فقیهان، و لذا از این نهیبهای نامهیب بر جان و ایمان خود نمیهراسم»[1]. سروش قرآن را خشیتنامه و مثنوی را عشقنامه مینامد و اینگونه این دو متن را مکمل یکدیگر در نظر میگیرد.